Powrót do bazy wiedzy

6.1 Koniec bitwy o Las Hürtgen (luty 1945).




Bitwa o Las Hürtgen zaczęła się 19 września. Najbardziej zacięte walki trwały do 16 grudnia. Oddziały amerykańskie toczyły jeszcze mniej intensywne starcia z Niemcami do lutego 1945. Bitwa o Las Hürtgen to była najdłuższa bitwa stoczona przez wojska amerykańskie w Europie podczas II wojny światowej. Przez ponad 5 miesięcy walk Amerykanie stracili 33 tysiące zabitych i rannych. Niemcy mieli niewiele mniejsze straty: 28 tysięcy. Dowodzący wojskami podczas bitwy generałowie (Bradley, Hodges, Gerow, Cota) popełnili błędy, które przyczyniły się do dużych strat Amerykanów. Znaczący wpływ miały też specyficzne cechy Lasu Hürtgen: mocno pagórkowaty teren i niewiele dobrych dróg. Przewaga militarna Amerykanów nic im nie pomogła – fatalne warunki pogodowe i topografia terenu właściwie zniwelowały tę przewagę (np. podczas bitwy o Las Hürtgen Amerykanie rzadko korzystali z samolotów). Dobrze ulokowana niemiecka artyleria skutecznie zablokowała amerykańskie ataki i siała spustoszenie w szeregach amerykańskich. Kierujący obroną niemiecką feldmarszałek Walther Model udowodnił, ze jednak był dobrym strategiem. Amerykańska 28 Dywizja Piechoty, którą dowodził generał Norman Cota, poniosła wysokie straty w walkach o Las Hürtgen. Dlatego później przylgnęło do niej określenie „Pennsylwański krwawy kubeł”. Amerykanom nie udało się osiągnąć głównego celu operacji, czyli przełamania Linii Zygfryda. Inny cel - opanowanie punktów strategicznych na rzece Roer (Rur) - też nie został zrealizowany.Dzięki temu Niemcy mogli później, korzystając z zapór na rzece Rur Dam i Urft Dam, zalać tereny położone w dolinie rzeki Roer (co o 2 tygodnie spowolniło ofensywę 9 Armii amerykańskiej w tamtym rejonie). Dlatego w lutym na północ od Lasu Hürtgen przeprowadzono dwie operacje („Veritable” i „Grenade”), które umożliwiły aliantom pokonanie niemieckiej obrony i wejście do Nadrenii.