Powrót do bazy wiedzy

4.7 Operacja łużycka i bitwa pod Budziszynem (16/17 kwietnia-początek maja).




Zadaniem ofensywy 1 Frontu Ukraińskiego było odcięcie wojsk niemieckich zgrupowanych wokół Berlina od armii działających na Łużycach w okolicach Budziszyna. 16 kwietnia znad Odry ruszyli żołnierze 1 Frontu Ukraińskiego (dowodzeni przez marszałka Iwana Koniewa). Część oddziałów posuwała się na południe od Berlina i około 17 km za Poczdamem spotkała się z oddziałami 1 Frontu Białoruskiego. Natomiast inne oddziały Koniewa ruszyły na Łużyce. Razem z nimi podążyła 2 Armia Wojska Polskiego (dowodzona przez generała Świerczewskiego). Walkami na Łużycach miał na rozkaz Koniewa dowodzić bezpośrednio generał Świerczewski. Generał Świerczewski popełnił wiele błędów. Wykorzystując te błędy Niemcy uderzyli na oddziały radziecko-polskie i rozbiły je na trzy grupy. W wyniku kilkudniowym zażartych walk pod Budziszynem (od 21 do 30 kwietnia) 2 Armia Wojska polskiego poniosła gigantyczne straty w ludziach. Wśród jednostek walczących pod Budziszynem była słynna niemiecka elitarna Dywizja Grenadierów Pancernych „Brandenburg”. Według różnych szacunków Polacy stracili od 18 do 25 tysięcy żołnierzy (zabici, ranni i zaginieni). Większość strat to skutek fatalnych rozkazów generała Karola Świerczewskiego, który w czasie bitwy o Budziszyn często był po prostu pijany.