Powrót do bazy wiedzy

8) Witold Pilecki – ochotnik do Auschwitz.




Jeden z najbardziej niezwykłych bohaterów II wojny światowej. Człowiek, który z własnej woli dał się ująć i zamknąć w obozie koncentracyjnym. Zamknięty w piekle na ziemi organizował tam ruch oporu i dokumentował niemieckie zbrodnie. Kiedy uznał, że trzeba o nich powiadomić świat, uciekł. Walczył w postaniu warszawskim, później służył w Polskich Siłach Zbrojnych.
Po wojnie na rozkaz swoich przełożonych wrocił do kraju, by dokumentować sowieckie zbrodnie. Złapany, oskarżony o szpiegostwo i torturowany został skazany na karę śmierci, którą 25 maja 1948 roku wykonano. Władze komunistyczne pochowały go w tajemnicy, bez nagrobka, miejsce jego spoczynku pozostaje nieznane.



Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu w Karelii, wówczas części Imperium Rosyjskiego. Wywodził się z rodziny szlacheckiej, jednak jego ojciec ze względu na bariery natury politycznej musiał podjąć prace jako leśnik w dalekiej części imperium. W czasie pierwszej wojny światowej Witold działał w polskim konspiracyjnym harcerstwie w Wilnie, a potem w Orle.
W latach 1918-1921 służył w kawalerii, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za którą otrzymał Krzyż Walecznych.
Po wojnie studiował rolnictwo, ale też i malarstwo. Prowadził z rodziną majątek ziemski.
W czasie kampanii wrześniowej walczył jako kawalerzysta w Armii „Prusy”, bił się na przedmościu rumuńskim. Swój pluton rozwiązał dopiero po zakończeniu działań wojennych.
W listopadzie 1939 roku współorganizował tzw. Tajną Armię Polskę, konspiracyjną organizacją wojskową dowodzoną przez majora Jana Włodarkiewicza. Aresztowania w łonie tej organizacji i informacje o przekazaniu aresztowanych do KL Auschwitz. Zastanawiano się nad możliwościami infiltracji obozu, zbadania panujących tam stosunków oraz założenia tam ruchu oporu. Witold Pilecki zgłosił się do tej misji na ochotnika.
Na potrzeby całej operacji Pilecki otrzymał dokumenty poległego w kampanii wrześniowej polskiego żołnierza, Tomasza Serafińskiego. 19 września 1940 roku podczas łapanki Witold Pilecki dał się zatrzymać w mieszkaniu przy al. Wojska Polskiego 40 w Warszawie.
W nocy z 21 na 22 września Witold Pilecki trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz.
Witold Pilecki:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Witold_Pilecki#Polskie_Si.C5.82y_Zbrojne



Witold Pilecki przebywał w obozie koncentracyjnym Auschwitz od 22 września 1940 r. do nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 r., kiedy wraz z dwoma towarzyszami uciekł z obozu.
Efektem jego działan było utworzenie na terenie obozu zagłady konspiracyjnej organizacji wywiadowczej – Związku Organizacji Wojskowej, do której przynależało wielu przedwojennych żołnierzy i oficerów Wojska Polskiego, ale też i wielu aresztowanych polskich polityków, sportowców czy nawet artystów.
W szczytowym momencie organizacja liczyła ok. 800 członków, z których utworzono na wzór wojskowy kadrowe oddziały zbrojne, zakładając nawet możliwość wywołania powstania w obozie. Wobec braku możliwości wsparcia powstańców z zewnątrz, do planowanej akcji nigdy nie doszło, a wielu działaczy ZOW zostało rozstrzelanych przez Niemców lub zginęło w nieludzkich warunkach.
Drugim owocem poświęcenia Witolda Pileckiego była seria meldunków dotyczących życia w KL Auschwitz, które przekazywał dowództwu w Warszawie. Po swojej ucieczce stworzył trzy wersje raportu (zwanego Raportem Pileckiego lub Raportem Witolda) podsumowującego całość pobytu w Auschwitz, będące jednym z najbardziej sugestywnych opisów niemieckiej machiny zagłady.
Historia polskiego ruchu oporu w Auschwitz:
https://www.google.com/culturalinstitute/exhibit/historia-polskiego-wojskowego-ruchu-oporu-w-auschwitz/gQhxPmoo


Raport Witolda:
http://www.muzeum-ak.pl/slownik/formatka.php?idwyb=33
http://www.muzeum-ak.pl/slownik/UserFiles/File/raport-rotmistrza-pileckiego.pdf



Po swojej ucieczce Witold Pilecki działał dalej w szeregach Polski Podziemnej. Awansowany do stopnia rotmistrza walczył w powstaniu warszawskim, najpierw jako prosty strzelec, potem jako oficer Zgrupowania Chrobry II. Po klęsce powstania trafił do obozów jenieckich Lambsdorf i Murnau.
Po wyzwoleniu zgłosił się do Wojska Polskiego. Skierowano go kraju z misją tworzenia kadrowej organizacji wojskowej, wymierzonej tym razem przeciw Sowietom. Był zwolennikiem walki zbrojnej przeciw radzieckiej okupacji. Mimo otrzymania w czerwcu 1946 r. rozkazu wyjazdu, nie chciał zostawić swojej siatki (która bez niego uległa by likwidacji), wyjazdu odmówiła również jego żona.
Aresztowano go 8 maja 1947 r. W więzieniu poddano torturom tak nieludzkim, że miał stwierdzić:
"Oświęcim to była igraszka".
15 marca 1948 roku został skazany na karę śmierci. 25 maja wyrok wykonano w Więzieniu Mokotowskim, zaś zwłoki rotmistrza spoczęły na tzw. Łączce – części Cmentarza Powązkowskiego, gdzie chowano potajemnie ofiary sowieckich mordów sądowych. Jego szczątków nie odnaleziono do dziś.


Rotmistrz Pilecki w trakcie procesu:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d4/Proces_Pileckiego_1948-2jpg.jpg